you are my InSpiration

...เรื่องราวที่บังเอิญเกิดขึ้น มันคาดไม่ถึง

มันตั้งตัวไม่ติด...เสียใจ...บอกได้คำเดียว

อย่างที่คุ้นเคยกันดีอยู่ในสิ่งที่มันเป็น

มันเกิดขึ้น...กลับกลายเป็นเรื่องราวใหญ่โต

เพียงเพราะนั่น...เป็นฉัน เป็นคนบอกเล่า

 

...เคยคิดทำไมต้องฉัน...ทุกที 

คำตอบ...ไม่เคยมีหรอก

 

สถานะแบบไหนนะ ที่คุณมอบให้...

ก็แค่ คนไกลๆ เหมือนทุกคน...

 

ถ้าเช่นนั้น...ทำไมแค่นี้ถึงต้องว่ากันขนาดนี้...

ฉันทำอะไรผิดมากมายหรือ...บอกได้ไหม

คิดอยู่หลายครั้ง หลายครา หลายวัน

คิดจนงงกันไป...แต่จะผลลงเอยจะเป็นยังไง

 

ฉันก็ยังผิดอยู่ดี เพราะ ฉันเป็นแค่คนธรรมดา

ไม่ได้ยืนเด่นล้ำเป็นคนแถวหน้า อย่างพวกคุณ

ฉันเป็นเด็กธรรมดา ที่ไม่ได้มีค่าอะไรสำหรับคุณ

และ...ฉันที่เป็นคนธรรมดานี่แหละ ที่มีแต่ใจที่จะให้คุณ

 

ทุกสิ่งที่ทำให้ ทำให้ด้วยใจ 1 ปีที่ผ่านมา จะว่าไป

ก็ยิ่งใหญ่สำหรับใจฉันน่าดู...ฉันได้ทำอะไรให้คนที่ฉันรัก

ฉันยินดี และเต็มใจ ด้วยไม่เคยหวังอะไรตอบแทน

เท่าที่เป็นอยู่ ขณะนั้น คือความห่วงใยกัน ก็เพียงพอแล้ว...

แค่ได้นึกถึง เป็นห่วง ก็ทำให้ฉันยิ้มได้ ทั้งเวลาที่เจอ หรือ ไม่เจอกัน

...

...

ขณะที่ฉันให้ไปทั้งใจ เพราะว่าคุณคือคนพิเศษ และเป็นคนในครอบครัว

ขณะที่คุณบอกฉันว่า ฉันคือคนในครอบครัว...เช่นกัน

แต่...ผลที่ยังทีตามมา คือความระแวง และไม่เชื่อใจกันอยุ่เหมือนเคย

แม้เพียงเสี้ยวนึง ก็ทำให้ ความรู้สึกทั้งหมด มันโอนเอียงได้ ไม่ว่าเรื่องอะไร...

เท่าที่ทำให้ คิดจะให้หวังอะไรหรือ ถ้าหวัง คงกอบโกยไปนานแล้ว

คงไม่ปล่อยให้มันผ่านไปโดยไร้ประโยชน์หรอก...

 

เราไม่เหมือนกัน ทางสถานภาพทางสังคม

เพราะฉัน...เป็นคนธรรมดา ไม่เหมือนคุณ

ฉันอาจจะไม่รู้หรอก กรอบของโลกของคุณจะมีกี่ชั้นกัน

แต่โลกของฉัน เมื่อมีความจริงใจให้กัน มันก็มีใจให้ไป เต็มร้อย โดยไม่ต้องสงสัย...

 

เมื่อมีเรื่องราวมากมายขนาดนี้

ฉันก็มองได้แต่ว่า ถ้าเป็นฉัน เป็นคนทำความยุ่งยากมาให้คุณ

"ฉันขอโทษ"

ขอโทษจากใจจริง ขอโทษในฐานะ"น้อง"คนหนึ่ง 

ซึ่งพยายามอย่างยิ่งที่อยากจะทำทุกสิ่งให้กับ"พี่"ที่ตัวเองรัก

 

หากว่ากลับกัน มันวุ่นวายนัก ฉันขอถอนตัว...

คุณจะได้สบายใจขึ้น ไม่ต้องมีความหวาดระแวง อะไรอีก

คุณจะได้ไม่ต้องมาเหนื่อยอีก ว่ามันจะคิดอะไรอยู่....

 

ฉันรัก...และฉันก็สามารถทำได้ เพื่อคนที่ฉันรัก...

เราไม่จำเป็นต้องเจอกันอีกเลยก็ได้ หากว่าการพบกันทำให้วุ่นวาย

ฉันรักได้ ฉันเหมือนเดิม...แต่ต่างจากเดิมคือ ฉันคงรักอยู่ มากขึ้นทุกวัน

และ เป็นรักแบบห่างๆ ไม่...คงไม่กล้าเข้าไปใกล้อีกแล้ว

หากความใกล้มันทำให้คุณยุ่งยากเหลือเกิน...ฉันทำได้

เราไม่ต้องเจอกันก็ได้...และ ฉันยังรักคุณได้เสมอ

 

หากต้องการ มีอะไรก็เรียกแล้วกัน ฉันทำให้ได้ ฉันยินดี

แต่หากคิดว่าต้องตอบแทนด้วยการเลี้ยงข้าวหรือเจอกัน...ไม่เป็นไร เราห่างกันดีกว่า

เพราะฉัน อาจจะไม่ใช่ตัวโชคดี ถ้าคุณอยู่ใกล้ อาจจะเดือดร้อน

เพราะฉันไม่อยากให้คุณไม่สบาย หรือป่วย เพราะอยู่ใกล้กับฉันอีก

 

หรือหากว่า ฉันไม่ติดต่อหาคุณ แล้วมันจะทำให้คุณห่างไป

ฉันก็คงทำใจได้...เพราะฉันไม่ใช่เป็นอะไรในสายตาคุณอยู่แล้ว

และหากฉันติดต่อไป...มันจะทำใจกันยังไง ในเมื่อใจคุณก็ยังเป็นปมเสมอ

ไม่เคยมองฉันแบบเต็มตาเสียที แต่ความจริงคงไม่จำเป็นด้วยซ้ำ

มันก็คงเป็นไปตามวิถีโลก คุณคงไม่สนใจหรอกฉันรู้...เพราะฉันไม่ได้มีค่าอะไร

ในใจคุณอยู่แล้ว...ก็เป็นน้องที่คงหวังอะไรจากคุณเหมือนคนอื่น ในความคิด...ของคุณเอง

 

ฉันคงเจ็บปวด แต่ก็คงต้องทำใจ

ในเมื่อเป็นทางที่คุณเลือก เป็นทางที่คนที่ฉันรักเลือกนี่

ฉันคงเสียใจ แต่ก็คงต้องทำใจ

ในเมื่อคุณมองค่าของฉันผิดไปเสียนานแล้ว

ฉันคงเป็นแค่ คนที่ใช้งานได้ง่าย ... ก็แค่นั้น

 

...อยากจะบอกว่า เสียใจ เพราะฉันก็มีจิตใจเหมือนคุณ

สิ่งที่คุณพูดกันออกมา...ฉันรู้สึกว่ามันร้ายแรงมาก ที่ฉันทำ

ฉันขอโทษ...แต่ถ้าแค่ทำแบบนั้น แล้วเป็นคนเก่งแต่ปาก

ไม่กล้าจริงๆ...ก็ขอให้รู้ไว้ว่า...คุณไม่รู้จักกันเลย ก็แค่นั้น

 

ไม่เป็นไร ฉันพยายามที่จะเข้าใจ ที่จะรู้จักคุณให้ได้มากที่สุด

พยายามที่จะมองทุกมุมของพวกคุณเพื่อที่จะได้ทำให้ถูกใจ

ฉันคิดว่า ฉันรุ้จักคุณพอสมควร...แต่ก็คงจะไม่ในความเป็นจริงแล้ว

ใจที่ฉันให้ไปเต็มร้อย...คุณก็คงให้กลับมาแค่ ยี่สิบ สี่สิบที่เหลือเป็นความไม่แน่ใจ

อีกสี่สิบสุดท้าย เป็นความระแวง และสงสัย...ยี่สิบที่มี มันคงโดนกลบไปหมดแล้ว

....

ฉันคงจะบอกว่า...

ฉันยังรักคุณอยู่ ฉันเป็นห่วงคุณทุกวัน

ฉันอยากเห็นคุณมีความสุข

ฉันอยากเห็นรอยยิ้มของคุณ ให่้มันอยู่คู่กับคุณตลอดไป...

เพราะว่าได้รับรู้ข่าวคราวว่าคนไกล ไม่สบาย
คุณรู้มั้ยว่า...ตกใจพอสมควร...

ก็คุณกำลังไปทำในสิ่งที่ตั้งใจ
ไม่นึกว่า จะมีปัญหาอะไร
สถานที่ก็ดี แล้วก็ไม่น่ามีอะไร
พอรู้ถึงรายละเอียดต่างๆ...ก็เข้าใจ

การอยู่แบบนั้น คงค่อนข้างอึดอัดและไม่สบาย
แม้ว่าสถานที่จะดีก็ตามเถอะ
และ อากาศที่เปลี่ยนแปลง
ถึงแม้จะอยู่เมืองชายทะเล
ก็คงจะเย็น

ฉันก็ปากหนัก ไม่ได้ถามซักคำ
ว่าเอาเสื้อผ้าหนาๆ ติดไปบ้างไหม
...

ลงเอยที่คุณไม่สบาย เป็นไข้
...

ภาวะทดสอบต่างๆที่เข้ามา
คงเป็นภาวะที่บางทีเราก็หลีกเลี่ยงไม่ได้

แต่ก็อยากให้เข้าใจ
เราต้องทำงาน งานของคุณไม่เหมือนคนอื่น
คุณกลับมาก็ต้องไปทำงานต่อเลย
คงไม่มีใครว่าอะไร หากคุณจะกลับก่อน
จริงมั้ยคะ...

.

.

.

เข้าใจแล้ว ว่าทำไมเมื่อคืนถึงนอนไม่ค่อยหลับ
อาการที่กระสับกระส่าย และนึกถึงเมื่อคืน
ทำให้นึกว่า เราพูดถึงมากเกินไปหรือ...
แต่ปรกติแล้ว นอนกก็หลับสนิท...

แบบนี้หรือ ถึงแม้ว่าจะไม่ได้เอ่ยออกมาให้คนอื่นได้ยิน
แต่ก็อยากให้คุณรู้...ว่ามันถึงนะคะ
หรืออาจจะเป็นที่ คิดเข้าข้างตัวเอง คิดมากไป
แต่ช่างเถอะ อาจจะเป็นแค่อะไรก็ตามที่ทำให้คิดได้

....

แต่ผลที่ตอบได้แน่นอน ก็คือ เป็นห่วงค่ะ

.....

กับเรื่องราวที่คุยกับใครคนพิเศษของเราทั้งคู่
ถ้าคุณรับรู้ ก็อยากจะบอกว่า ทั้งหมดที่พูดก็...ตามนั้น

บางอย่างก็ไม่พูดออกมาพวกคุณคงไม่รู้

แต่อยากให้รู้ว่า จริงๆแล้วก็ ตั้งใจไว้สำหรับอนาคตที่มาไม่ถึง
ก็คงไม่มีอะไรที่ทำให้เปลี่ยนความตั้งใจได้
จะดูแลกันและกันไปเรื่อยๆ อย่างนี้ตลอดไป

....

เมื่อความรู้สึกแบบนี้บอกใครไม่ได้
ก็อยากจะเขียนระบายออกมาแบบนี้
ไม่ต้องรู้ คุณไม่ต้องเห็นตัวหนังสือ
แต่คุณสัมผัสได้ด้วยใจ

...เข้าใจแล้วว่าทำไมเมื่อเช้าถึงตั้งใจปฎิบัติภารกิจเหลือเกิน
ทั้งหมดก็ยกให้คุณ ทำเผื่อคุณนะคะ คงเป็นเพราะเหมือนจะรู้ว่า
คุณไม่สบายนี่แหละ...

ถ้าทำได้...อยากไปหาเดี๋ยวนี้เลย

บางครั้งกับใครบางคน

ก็ไม่สามารถบอกได้หรอกว่า

ทำไมเราถึงต้องแคร์เค้ามากมายขนาดนี้

 

สำหรับฉัน การทีเรารู้จักกันมันไม่น่าจะเป็นไปได้

เส้นขนานที่เราเดินระหว่างกันไม่น่าจะบรรจบกัน

แล้ววันหนึ่ง ไม่คาดฝัน

เรามารู้จักกันจนได้...ไม่น่าเชื่อ

 

จะเป็นความบังเอิญหรือไม่บังเอิญก็แล้วแต่

แต่...ฉันรู้สึกผูกพันกับคุณเหลือเกิน อย่างไม่น่าเชื่อ

ฉันอาจจะรู้สึกไปฝ่ายเดียว ก็ไม่เป็นไร

กับสิ่งที่คุณมอบให้ขนาดนี้มันก็ดีมากมาย

 

คุณรู้ไหม...คุณเป็นคนที่ฉันไม่น่าจะรู้จักได้เลย

คุณไกลเกินเอื้อม คุณไกลมากจนฉันเคยรู้สึกว่า

เส้นของเรามันไม่น่าจะบรรจบกันได้

แล้ว กับการที่เรารู้จักกันนั้น ฉันก็ยังเจียมตัวเสมอมา

ฉันรู้...คุณต้องเป็นกลางในทุกๆด้าน

เพราะคุณ...เป็นคุณแบบนี้ไง เพราะคุณอยู่สูงจัง

 

แต่ฉันก็ยังดีใจ ที่เราได้มาพบกัน

ฉันไม่ได้อยากได้อะไรจากคุณเลย

เท่าที่ฉันได้รับ ก็พอแล้ว

แค่ความรู้สึกที่บอกว่า ฉันผูกพันกับคุณ

ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ และอยากแค่ห่วงใย ใส่ใจ

ไม่ได้อยากได้อะไรมากมายกลับมา

เพราะ ทุกสิ่งที่คุณให้กันมันก็มากมาย

เกินกว่าที่ฉันคิดว่า จะได้รับแล้ว...

 

เต็มใจที่จะทำให้ เต็มใจที่จะช่วยเหลือ

นั่นคือสิ่งที่อยากจะบอก...

ถ้าเป็นไปได้ ก็ดูแลกันไปจนนานที่สุดเท่าที่เวลาจะเอื้อให้

 ฉันเต็มใจ...

 

แต่หากวันนี้ มีบางสิ่งที่ทำให้คุณคิดมาก

ฉันขอโทษ...แม้ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างเรา

แต่อยากจะบอกว่า สำหรับพวกคุณแล้ว

คุณเป็น พระอาทิตย์และพระจันทร์

ที่คอยเป็นแสงนำทางให้ดาวดวงเล็กๆอย่างฉัน

ได้มีกำลังทีจะ คลำทางต่อไปข้างหน้า

 

หากกว่าดาวดวงใหญ่สองดวงเมินกลับไป

ไม่ส่องแสงนำทางให้ดาวดวงเล็กๆอย่างฉัน ณ วันหนึ่ง

มันคงจะริบหรี่ ลงไปเรื่อยๆ...

แต่คงไม่เป็นไร...

 

เพราะยังไงๆ ความห่างไกล ก็ไม่ได้ทำให้ฉัน

ลดความห่วงใย ใส่ใจคุณไปได้

เพียงแต่ ทำได้แค่ส่งความรู้สึกไปก็เท่านั้น

 

หวังไว้ว่าสักวันหนึ่ง...

คุณคงเข้าใจ...หวังว่าสักวันหนึ่ง

ความจริงใจที่ฉันมีให้กับพวกคุณ

คงจะทำให้พวกคุณเห็นมัน...

หวังให้ความจริงมันพิสูจน์ตัวเอง

ว่าฉันไม่เคยสักนิด แม้แต่จะคิดในมุมร้ายกับคุณ

ไม่ว่าคุณจะไปฟังอะไร แบบไหนมาก็ตาม

หวังว่าสักวันหนึ่ง ความจริงจะบอกทุกอย่างเอง

ฉันคงทำได้แค่นี้...อยู่ตรงที่เดิมแบบนี้  แค่นั้นจริงๆ

 

เพราะเป็นพวกคุณใช่ไหม

ฉันถึงอดทนกับอะไรๆ ได้มากขนาดนี้

ฉันไม่ได้เปลี่ยนแปลงตัวเองหรืออะไร

เพียงแค่ฉันเต็มใจที่จะทำให้...ก็เท่านั้นเอง

 

เป็นห่วงเสมอ...ตลอดไป